Krytyk filmowy i literacki, historyk literatury i filmu, profesor nauk humanistycznych (1998). Był związany z Instytutem Badań Literackich PAN, a także z Instytutem Sztuki PAN, gdzie współtworzył „Historię filmu polskiego”. Współorganizator i aktywny uczestnik Towarzystwa Kursów Naukowych i Latającego Uniwersytetu, związany z drugim obiegiem wydawniczym, współpracownik Komitetu Obrony Robotników. W 1980 roku znalazł się w gronie sygnatariuszy „Apelu 64”, nawołującego władze PRL do podjęcia rozmów z robotnikami, strajkujących w stoczniach Wybrzeża. W latach 70. i 80. bywał ofiarą ubeckich prowokacji, w stanie wojennym internowany.

Autor wielu książek z zakresu historii filmu i literatury, w tym „Zwyczajnej apokalipsy”, analizującej obozową twórczość Tadeusza Borowskiego. Laureat Nagrody Solidarności za zbiór esejów „Polskie, arcypolskie”, wydaną w Londynie w 1987 roku (oraz w II obiegu). Członek Związku Literatów Polskich i Stowarzyszenia Pisarzy Polskich oraz polskiego Pen-Clubu.

W latach 1981-83 kierownik literacki Zespołu Filmowego „Rondo”, kierowanego przez Wojciecha J. Hasa. Członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich (wieloletni szef Koła Piśmiennictwa Filmowego), propagator wiedzy o filmie, przez 50 lat związany z DKF „Kwant” jako uczestnik seminariów naukowych i animator spotkań autorskich. Zasłużony dla propagowania dokonań filmu polskiego za granica, m.in. na festiwalach filmowych w Belgradzie, Valladolid czy Batumi.

Po transformacji ustrojowej kierownik działu polskiego miesięcznika „Kino”, szef programowy Lubuskiego Lata Filmowego, wykładowca warszawskiej Akademii Teatralnej, twórca telewizyjnej Akademii Polskiego Kina. Wieloletni wykładowca Akademii Filmowej oraz Akademii Polskiego Filmu, aktywny uczestnik ruchu dyskusyjnych klubów filmowych, gość wielu imprez i festiwali.

O swojej roli krytyka filmowego mówił:

„Krytyk filmowy, zanim zaczął uprawiać tę właśnie dyscyplinę, zanim poznał arkana sztuki filmowej, musiał być wszechstronnie wykształconym humanistą: najczęściej zajmował się wcześniej (a niekiedy i równolegle) literaturą, filozofią, socjologią – w znacznie szerszym zakresie niż kształcenie uzupełniające na wyspecjalizowanych studiach filmologicznych. Istotny jest tu jednak nie tyle zakres wiedzy, ile kierunek pytań zadawanych filmowi jako dziedzinie sztuki i poszczególnym dziełom. Mówiąc najkrócej: krytyka zmierzała raczej ku próbie rozszerzenia przestrzeni duchowej i estetycznej niż klasyfikacji i hierarchizacji istniejących zjawisk. Sprzyjała temu również ówczesna kondycja myślowa i artystyczna kina polskiego i światowego, nieporównywalna do tego, czym raczy nas dzisiaj świetnie wystrojona, ale duchowo zbiedniała X Muza”.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Wolności i Solidarności, wyróżniony nagrodą Stowarzyszenia Filmowców Polskich za wybitne osiągnięcia.

Pozostanie na zawsze w naszej pamięci!